inpaktua ebaluatu ahal izateko. Hori dela eta, datu-base bat diseinatu da, proiektua hasi aurreko hamar urteetan ur gordinaren kalitateari eta kantitateari buruzko informazioa biltzen duena.
URBASO metodologiak uraren kalitatean eta kantitatean dituen eraginak ebaluatzeko, proiektuko ur-hartuneen arroak modelizatu dira. Erabilitako eredua Soil and Water Assessment Tool (SWAT) izan da. Jatorriz, arro handietako uretan kudeaketa-praktiken eragina ebaluatzeko garatua izan zen. Hala ere, eskala txikiagoko eta baso-inguruneetako arroetan ere arrakastaz aplikatu da.
Landan bildutako datuek, hala nola lurzoruaren ezaugarriek (lur motak, ehundura, materia organikoaren edukia, etab.) eta landarediaren parametroek (espeziea, adina, hosto-azalera indizea, etab.), prozesu hidrologikoen simulazio errealistagoa ahalbidetzen dute. Horregatik, proiektuan neurtu eta aztertu diren lurzoru eta landaretzari buruzko datuak ereduan sartu dira.
Emariaren eta esekitako sedimentuen kalibrazio- eta baliozkotze-prozesuetarako, proiektuan zehar bildutako uraren kalitateari eta kantitateari buruzko jarraipen-datuak erabili dira (B3 ekintza). Behin modelizazioa egokia dela ziurtatu ondoren, URBASO metodologiak emarietan epe luzera izan dezakeen inpaktua ebaluatzeko, proiektuan proposatutako lurzoruaren erabilera-aldaketak ereduan aplikatuko dira (hartuneen inguruko eremuetan babesa kontuan hartuta). Gainera, ereduak lehentasunezko higadura-eremuak identifikatzen lagunduko du, baita arro-mailako prozesu hidrologikoen azterketan lagundu dezake. Azkenik, etorkizuneko klima-agertokiak (Urbanklima 2050) ereduan integratuko dira, ur-hartuneek klima-aldaketarekiko duten erresilientzia aztertzeko.
Proiektuaren ekintzek biodibertsitatean eta erresilientzia klimatikoan duten eragina hobeto ulertzeko, Quercus robur espezieko lau unada aztertu dira, baso mota horiek baitira LIFE URBASOko ekintzen helburua. Geratzen diren baso natural horiek naturaltasunaren erreferentzia-balio dira degradatutako baso-paisaietan, eta informazio baliotsua ematen dute kudeatutako basoetan leheneratu behar diren habitataren elementu kritikoak garatzeko prozesuei buruz. Ezarritako metodologiak biodibertsitatean duen eragina ebaluatzen laguntzen du azterketa horrek.
Emaitzek erakusten dutenez, aztertutako unaden batez besteko adina 93 ± 17 urtekoa izan zen; Q. robur espezieko banakoek, berriz, 500 urte baino gehiago izan ditzakete Espainiako Kantabriar Mendikatean. Batez beste, zuhaitzekin lotutako lau mikrohabitat (TreMs) behatu ziren zuhaitz bakoitzeko; baso heldu epeletan, berriz, bederatzi TreMs-koa da batez bestekoa zuhaitz bakoitzeko. Egur hileko karbonoari (C) dagokionez, baso primario epelek 33 Mg C ha⁻¹ inguru izan ohi dituzte; aztertutako unadetan, berriz, balioak nabarmen baxuagoak izan ziren, batez beste 10,5 ± 9 Mg C ha⁻¹ izan dira. Lurzoruko karbono organiko (SOC) kantitateari dagokionean, Europako Acrisol, Cambisol eta Regosolentzako erreferentziazko balioak (ICP Forest sareko lursailetako 97,5 pertzentila, 1 m-ko sakonerarako) 446 Mg C ha⁻¹, 332 Mg C ha⁻¹ y 446 Mg C ha⁻¹ dira hurrenez hurren (De Vos et al., 2015). Ikerketa honetan, behatutako balioak nabarmen baxuagoak izan ziren: 116, 137 eta 159 Mg C ha⁻¹ zenbatu dituzte hurrenez hurren.
Aztertutako unadak helduak direla esan daiteke, baina ez baso zaharrak (old-growth), azken horien funtsezko ezaugarririk ez baitute, hala nola, adin aurreratua, TreMs dentsitate handia, hildako egurraren pilaketa esanguratsua eta SOC erreserba handiak. Baso horiek denbora luzea behar dute oraindik baso zaharren ezaugarriak garatzeko, baina haiek babesteak haien egoera hobetzen lagun dezake, eskualdeko balioekin alderatuta, eta erreferentziazko balio izan daitezke degradatutako baso-paisaien naturaltasuna berreskuratzeko.
Ikus gehiago: Oak_forests.pdf